Misschien merk je nu iets geks. Er zit een stemmetje in je hoofd dat elk woord probeert uit te spreken terwijl het voorbijflitst. Dat heet subvocalisatie: je brein dat erop staat dat lezen "horen" betekent. Maar je ogen zijn eigenlijk veel sneller dan die innerlijke verteller.
Het lastige is loslaten. Het voelt alsof je alles mist zodra je de woorden niet meer in je hoofd uitspreekt. Dat is niet zo. Je brein pikt de betekenis prima op zonder geluidsspoor. Geef het even de tijd en je voelt de omslag. Je zult jezelf verrassen: je begrijpt het zonder het te horen.
Zodra die stem stiller wordt, kan je aandacht zich nergens meer verstoppen. Geen diagonaal lezen, geen wegdromen halverwege een alinea. Elk woord krijgt zijn moment en je focus moet bijblijven. Het is een verrassend goede training voor je brein en je aandacht.
Daar draait Devoro om. Je kiest een onderwerp, maakt niet uit welk, en de app schrijft er een korte tekst over, speciaal voor jou. Vijf minuten die je kwijtraakt aan een feed die je toch vergeet, worden vijf minuten waarin je echt iets leert. Hoe meer je je aandacht traint, hoe meer je je nieuwsgierigheid voedt.
Wat nu onwennig voelt, gaat na een paar sessies vanzelf. Snelheden die vandaag onmogelijk lijken, zoals 900 of zelfs 1200 woorden per minuut, worden met oefening echt haalbaar. Stel je voor hoeveel je op die snelheid zou kunnen leren.
